wieś

 

 

Wieś #6

Wieś, w której ludzie pragną pustyni. Ma to związek z wykopaniem ogromnego dołu w pobliskim lesie i zwożenia piasku, który następnie jest wysypany na placu, obok gminy (omawiana wieś jest samozwańczą gminą), oraz na niektórych polach uprawnych. Na pustyni można natknąć na pustelników, którzy leżą krzyżem, biczują się, bądź poszczą. Z kolei młodsi ludzie traktują pustynie, jako plażę, urządzając w tych miejscach spotkania towarzyskie. Dochodzi wówczas do konfliktu interesów, który nie jest jednak zbyt spektakularny, ze względu na to, że pustelnicy, jeśli stawiają jakikolwiek opór młodzieży, to jest to opór bierny.

Wieś #3

w której panuje ciągle noc i odwilż: wszędzie znajduje się błoto. Tutejsza ludność ceni sobie wyjątkowo telewizję, której poświęca dużo uwagi: oglądanie jej stanowi nie tylko główną formą spędzania czasu (jeśli nie jedyną), ale również jest najważniejszym tematem rozmów i dążeń członków społeczności (nierealnych, telewizja jest odbierana z zewnątrz, choć nie ma możliwości opuszczenia wsi). Prawdopodobnie popularność telewizji wiąże się z warunkami pogodowymi omawianej wsi. Zepsucie telewizora często skutkuje samobójstwem jego właściciela; zdarzają się również rytualne mordy na bliskich osoby, której odbiornik uległ zniszczeniu. Ponadto, oprócz telewizora, każda wiejska rodzina hoduje świnię, która mieszka w domu i posiada swój własny pokój.

Wieś #7

Wieś, w której ludzie obawiają się pozostać samemu. Nie jest wyjaśnione, dlaczego tak się dzieje, prawdopodobnie ma to związek z ugruntowanym i powszechnym przekonaniem dotyczącym tego, że należy wystrzegać się nadmiernej ilości myśli i nastrojów, której sprzyja samotność.
We wsi #7 nie zdarza się, żeby ktoś pozostawał sam w pomieszczeniu dłużej niż kilka minut. Ludność natomiast chętnie spędza czas w miejscach osłoniętych, samemu bądź w grupach. Zdarzają się również festyny, w trakcie których okoliczna ludność popada w rodzaj specyficznego amoku.
Sytuacja ta rzutuje na zagospodarowanie przestrzeni, jak również na specyficzne rozwiązania architektoniczne. Płoty, ogradzające posesje, są niskie (nie sięgają powyżej jednego metra), drzewa i krzaki są wycinane, a wszelkie nierówności terenu są spłaszczane za pomocą walców, grabi i innych przydatnych do tego celu narzędzi. Okna w domach są duże, zwrócone w kierunku innych domów i głównego, okrągłego, pustego placu, będącego miejscem spotkań i wspólnych zabaw. Dzięki temu, trudno pozostać samemu. Pomimo tego, tutejsza ludność nie sprawia wrażenia zbyt ze sobą zżytej – do osiągnięcia spokoju wystarcza pozostawanie w zasięgu wzroku innych ludzi. Jeśli dochodzi między nimi do spotkań, rozmowy, które odbywają się między nimi dotyczą pogody, aktualnej pory roku oraz omawiania zdarzeń z poprzedniego festynu. Przy czym język sprawia wrażenie swoistej atrapy, która nie jest nośnikiem informacji: używana jest raczej do rozładowywania wewnętrznego niepokoju, który zdaje się być tutejszą przyrodzoną cechą. Ludzie opuszczający wieś #7 wyruszają co najmniej parami, nigdy samotnie.